Strona Główna / DLA RODZICÓW / Artykuły / ORANIZAJA PRACY I WYPOCZYNKU DZIECKA W WIEKU SZKOLNYM

ORANIZAJA PRACY I WYPOCZYNKU DZIECKA W WIEKU SZKOLNYM

 

Dom rodzinny jest miejscem nauki i wypoczynku dziecka, a rodzice maja duże możliwości wpływania na zachowanie właściwych propozycji między tymi podstawowymi elementami życia dziecka uczęszczającego do szkoły.

 

Dziecko, wstępując do szkoły podstawowej, rozpoczyna nowy okres w swoim życiu, odmienny od poprzedniego. Przejmuje na siebie obowiązki, podlega rygorom, ma mniej czasu na zabawę i rozrywkę, zwiększają się jego zajęcia obowiązkowe- praca.

Praca ucznia jest nauka w szkole, w domu, zajęcia w gospodarstwie domowym. Wykonanie tych wszystkich zadań i czynności powoduje zużycie określonej ilości energii.

Praca ucznia, a zwłaszcza ucznia klas młodszych powinna być ściśle sprężona z jego wypoczynkiem. Niewłaściwy rytm pracy i wypoczynku ucznia powoduje osłabienie jego organizmu, bóle głowy, nerwowość, szybkie męczenie się, zmniejszenie odporności na choroby.

Praca domowa, to przede wszystkim odrabianie zadanych lekcji. To również integralna część nauki, ważne ogniwo jednostki lekcyjnej. Uczniowie na lekcji uczą się, rozwiązują zadania i problemy pod kierunkiem nauczyciela. W pracy domowej utrwalają te wiadomości

i usprawniają drogą ćwiczeń oraz samodzielnie przygotowują się do zadanej lekcji.

Praca domowa zadawana uczniom w nadmiarze wywołuje negatywne zjawisko przeciążenia ucznia. Także i rodzice mają swój udział w przeciążeniu dziecka przez obarczanie go zbyt wieloma dodatkowymi zajęciami, czy też z chęci posiadania dziecka prymusa.

Doba ucznia składa się głównie z czasu przeznaczonego na naukę szkolną i czasu poza tą nauką, czyli zaspokajanie potrzeb organizmu (sen, posiłki, higiena, potrzeby intelektualne).

Za czas wolny ucznia możemy uważać taki czas, który pozostaje mu po zaspokojeniu potrzeb organizmu, wypełnieniu obowiązków szkolnych i domowych, a więc ten, w którym może wykonywać czynności wedle swego upodobania.

Ze względu na sposób spędzania wolnego czasu można wyodrębnić jego dwie funkcje:

- wypoczynku i rozrywki;

- rozwoju osobowości.

Wypoczynek to przede wszystkim odprężenie fizyczne i psychiczne po pracy. Może mieć on charakter bierny (leżenie, drzemanie) i czynny (przejażdżki rowerem, gry, wycieczki, gry umysłowe, czytanie książek). Celem rozrywki jest zaspokajanie pragnień, dostarczanie różnorodnych wrażeń.

Organizacja czasu wolnego powinna być przedmiotem stałego zainteresowania rodziców, gdyż ma ona duże znaczenie dla prawidłowego rozwoju dziecka.

Z reguły rodzice interesują się wynikami w nauce swoich dzieci, starają się maksymalnie im w tym pomóc. W praktyce jednak często ta pomoc jest niewłaściwa i nie przynosi pożądanych efektów. Jedne dzieci uczą się szybko i szybko zapominają, innym zrozumienie problematyki przychodzi gorzej i trudniej, ale za to wyuczony tekst pamiętają dłużej.

Przyjemnie jest być rodzicem inteligentnego dziecka, oglądać pochwały, wysłuchiwać komplementów w rozmowach z nauczycielami pod adresem swoich dzieci. Gorzej czujemy się, gdy dziecko nie spisuje się w szkole, jak byśmy sobie tego życzyli. Unikamy wtedy kontaktów ze szkołą. A przecież dobro dziecka wymaga, aby odpowiednimi warunkami domowymi wyrównać braki w jego wiedzy. Kontakt ze szkołą i porozumiewanie się

z nauczycielami mogą tylko pomóc rodzicom w trudnej pracy wychowawczej.

Najczęstszą formą pomocy dziecku jest tzw. douczanie. Rodzice chcąc zapewnić dzieciom lepszy start w szkole- uczą je we własnym zakresie. Takie postępowanie daje więcej szkody niż pożytku.

Wśród rodziców panuje przekonanie, że nauczanie w klasach I- III jest o wiele łatwiejsze niż w klasach starszych. Niektórzy twierdzą, że uczyć czytania i pisania może każdy, kto sam posiadł tę sztukę. Tymczasem jest odwrotnie, nauka czytania i pisania jest procesem skomplikowanym, wymagającym dużej znajomości psychologii i odpowiedniej metodyki.

Nauczyciel nie kładzie dziecku gotowej wiedzy, lecz postępuje tak, jak gdyby razem z nim odkrywał rzeczy nowe, ucząc je prawidłowego myślenia.

Z dzieckiem poduczonym coś niecoś, szkoła ma największe kłopoty. Z reguły nie interesuje go lekcja, bo zna pozornie jej treść. Dziecko kręci się, podpowiada innym, nudzi się- nie uczy się samodzielnie myśleć.

Kolejna „pomoc” rodzicielska to wykonywanie za dzieci zadanych prac, np. rysunków, modeli, pomocy. Pomoce są potem oceniane przez nauczyciela i trzeba mieć świadomość,

że jest to ocena pracy rodziny a nie dziecka. Rodzice dopuszczają się oszustwa w stosunku do nauczyciela i dają tym samym zły przykład dziecku.

Odrabianie zadań domowych z matematyki ma jeszcze te złe skutki, że dezorientuje nauczyciela, co do zaawansowania klasy w danej partii materiału. Nauczyciel sądzi, że dzieci opanowały dany materiał i przechodzi do następnego. W ten sposób powstają luki

w wiadomościach.

Nie ulega wątpliwości, że mniej zdolnym dzieciom trzeba pomóc, ale nie odrabiać za nich lekcji. Nie można ich wyręczać, oszukiwać szkołę i nauczyciela.

Rodzice powinni bacznie śledzić rozwój dzieci, odpowiednio je odżywiać, ubierać i dbać

o ich zdrowie, ponieważ zdrowie dziecka to podstawowy warunek jego przyszłych sukcesów w szkole. Każde dziecko lubi ruch i zabawę. Jeżeli staje się zbyt spokojne, to oznacza, że dzieje się z nim cos niedobrego.

Ogromne znaczenie dla jakości pracy domowej dziecka mają warunki zewnętrzne, a przede wszystkim miejsce pracy. Już w okresie przedszkolnym dziecko powinno mieć własny kącik, w którym przechowuje i porządkuje własne rzeczy. W okresie szkolnym ma się tam znaleźć biurko i lampka.

W okresie szkolnym rodzice powinni rygorystycznie regulować dzienny czas dziecka. Należy przyzwyczaić dziecko do stałych godzin uczenia się, w tym czasie w mieszkaniu powinno być cicho. Wpajając nawyk systematycznej pracy, oddamy dziecku przysługę na całe życie. Samokontrola odgrywa ważną role podczas wykonywanej pracy. Dziecko samo powinno odkrywać swoje błędy i samo je poprawiać. Atmosfera poszanowania nauki i wykształcenia sprzyja rozwojowi dziecka.

Podsumowując należy stwierdzić, że aby pomóc dziecku w nauce rodzice powinni przede wszystkim: stworzyć mu odpowiednie warunki pracy w domu, określić stałe godziny tej pracy, przekonać dziecko, że nauka to potęga i bogactwo, pozostawać w stałym kontakcie

z nauczycielami i działać zgodnie z ich wskazówkami.

Referat opracowano na podstawie:

  1. Moje dziecko- dobry uczeń- red. H. Balińska
  2. Rodzice i dzieci w młodszym wieku szkolnym- H. Filipczuk
  3. Vademecum dla rodziców dzieci od lat 6 do 10- W. Pomykało
  4. Jak wychowywać zdolne dziecko?- D. Lewis

Opracowała: Beata Zielińska